Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

"Εύχεσθε υπέρ αλλήλων"


Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

       Δεν είμαστε πλασμένοι να ζούμε μόνοι χωρίς τους άλλους ανθρώπους και χωρίς το περιβάλλον. Εξαρτιόμαστε από τους άλλους ανθρώπους, από τα ζώα, τα φυτά, τον αέρα, το νερό, το κλίμα. Ο άνθρωπος δεν είναι ύπαρξη από τον εαυτό του και για τον εαυτό του. 
     Θα μου πείτε, όχι, εγώ ζω σε τεχνητό περιβάλλον και δεν χρειάζομαι όλα αυτά που λέτε. Αλλά και στο τεχνητό περιβάλλον ζει κανείς όπως είναι φτειαγμένος από την μάνα του. Και το ΄΄ιδιο το τεχνητό περιβάλλον λειτουργεί, όπως είναι φτιαγμένο από τη μάνα του. 
      Αυτό που ισχύει για το σώμα ισχύει και για την ψυχοπνευματική μας υπόσταση. Ο εγωισμός κι η υπερηφάνεια είναι άγνοια η οποία εμποδίζει την ποθητή ολοκλήρωσή μας. Η άγνοια μας καθηλώνει σε χαμηλό στάδιο, στο οποίο επαναλαμβάνονται οι δοκιμασίες. Ο εγωιστής κι ο υπερήφανος συναντούν συνεχώς εμπόδια και προσβάλλονται και υποφέρουν με το παραμικρό.
     Αυτός που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί κι αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί, λέει η Γραφή. Διώχνοντας τον εγωισμό η προσευχή μας γίνεται φυσική σαν την αναπνοή μας. Ο εγωισμός εμποδίζει την προσευχή μας τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους άλλους, ιδίως για τους εχθρούς μας για τους οποίους η προσευχή είναι θεραπευτική. 
      Η προσευχή θεραπεύει την έχθρα και λύει τους δεσμούς της εχθρότητας, που μας βασανίζουν και μας αρρωσταίνουν. Εμποδίζοντας την προσευχή εμποδίζεται και η χάρη κι η βοήθεια του Θεού. Προσευχηθείτε ο ένας για τον άλλον, για να ιαθείτε, γράφει ο Απόστολος Ιάκωβος στην επιστολή του. «Εύχεσθε υπέρ αλλήλων όπως ιαθείτε» (Ιακ. 5:16)

http://moschoblog.blogspot.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ


του Μόσχου Λαγκουβάρδου

       Η προσευχή του Ιησού είναι ταπείνωση. Βλέπουμε την αμαρτωλότητά μας και επικαλούμαστε το έλεος του Ιησού. Η προσευχή του Ιησού απαιτεί την προσοχή μας. Στρέφουμε την προσοχή μας στα λόγια της Προσευχής: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού ελέησόν με, τον αμαρτωλό. 
      Οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι Νηπτικοί, όπως τους ονομάζει η Εκκλησία, θεωρούν επίσης συστατικό στοιχείο της νοεράς προσευχής την επίγνωση της αμαρτωλότητας  Χωρίς  προσοχή στα λόγια της Προσευχής και χωρίς την επίγνωση της αμαρτωλότητας δεν γίνεται νοερά προσευχή. Ο υπερήφανος δεν προσεύχεται νοερά. Θεωρεί την νοερά προσευχή απλοϊκή, παιδική.
     Οι Πατέρες θέτουν την επίγνωση της αμαρτωλότητας ως στοιχείο της νοεράς προσευχής για να μην γίνεται η προσευχή του Ιησού με υπερηφάνεια και για να μην διακόπτεται η προσευχή, ακόμα και όταν πέφτουμε, ιδίως τότε, αν έχουμε επίγνωση της πτώσεώς μας. Γι΄ αυτό οι νηπτικοί συυμβουλεύουν να κάνουμε την νοερά προσευχή κρυφά. Ο Τελώνης της Παραβολής κρυφά προσευχόταν αντίθετα με τον Φαρισαίο. 'Εχουμε διαρκώς ταπεινό το πνεύμα μας χάρις στην επίγνωση της ανομίας μας. Σαν τον τυφλό του Ευαγγελίου, που είχε διαρκως μπροστά του την τυφλότητά του και ζητούσε το έλεος του Ιησού. " Ιησού επιστάτα ελέησόν με". Τί θέλεις να σου κάνω; Ίνα αναβλέψω, Κύριε." Ο τυφλός δεν είναι ψυχικά παράλυτος, όπως ο παραλυτικός, που τον ρωτάει ο Ιησούς τί θέλει να του κάνει, και λέει την ιστορία της ζωής του.
      Ο Ιησούς θεραπεύει πρώτα την ψυχική παράλυση και κατόπιν την σωματική. Δεν λέμε στο Θεό τι να κάνει. Αυτοί που προβάλουν την αντίρρηση στην προσευχή, για να μην λέμε στο Θεό τί να κάνει, έχουν υπόψη τους τις αυτοσχέδιες προσευχές.Η προσευχή του Ιησού είναι ταπείνωση. Έχουμε γνώση των ανομιών μας. Η ανομία μου ενώπιόν μου εστι δια παντός.
       Η προσευχή του Ιησού είναι επίκληση του Ονόματος του Ιησού και η επίκληση είναι η Εντολή του Ιησού, "ζητείτε". Ζητείτε και δοθήσεται υμίν. Παράδειγμα θέτει ο Ίδιος τον εαυτό Του, όταν ζητεί νερό από την Σαμαρείτισσα. Ταπείνωση είναι της Χαναναίας,του Εκατόνταρχου, του Ζακχαίου, του άρχοντα που ανεβαίνει στη συκομουριά, για να δει τον Ιησού. Τί ζητάς εκεί πάνω εσύ ένας άρχοντας, θα του έλεγαν αυτοί που τον έβλεπαν επάνω στο δέντρο. Ταπείνωση είναι του τυφλού, που όταν του λένε να σωπάσει να ζητεί τον Κύριο και φωνάζει περισσότερο,ταπείνωση είναι όταν ο Κύριος, εμφανίζεται στους μαθητές Του και τους ζητεί να του δώσουν κάτι να φάει.
       Η προσευχή συνδέεται άμεσα με την ταπείνωση. Ο υπερήφανος εξοργίζεται με την προσευχή.Να μην λέμε στο Θεό, τί να κάνει, λέει. Ο Άγιος Νείλος ο ασκητής είπε, ,πως θεολόγος είναι αυτός που προσεύχεται. Ο Αγιος εννοεί την προσευχή του Ιησού. Προσευχή έχουν όλες οι θρησκείες αλλά όχι την προσευχή του Ιησού. Πας ο επικαλούμενος το Όνομα του Κυρίου σωθήσεται, λέει η Γραφή.

http://moschoblog.blogspot.

Η αγάπη καλύπτει όλα τα σφάλματα


Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

          Στην κινηματογραφική  ταινία του Ρομπέρτου Μπενίνι, Η τίγρης και το χιόνι, ο ήρωας , τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Μπενίνι, αγαπάει μια γυναίκα την οποία εξιδανικεύει σε τέτοιο βαθμό, ώστε νιώθει ζωντανή την παρουσία της να τον συνοδεύει παντού. Τα αισθήματά της είναι και δικά του αισθήματα, που τους ενώνουν σαν να είναι ένας άνθρωπος,με τις χαρές και τις λύπες του. Ίσως αυτό να είναι αλήθεια και να συμβαίνει στην πραγματικότητα, όπως είναι διαπιστωμένο ότι συμβαίνει στους διδύμους, να νιώθουν ακόμα και τον σωματικό πόνο ο ένας του άλλου.
       Η Γραφή λέει, αγαπάτε τις γυναίκες σας. Άραγε χωρίς όρια; Η Γραφή θέτει το όριο της αγάπης του Θεού. Με το προβάδισμα της αγάπης του Θεού, ναι μεν να αγαπάμε χωρίς όρια, αλλά όχι με την αγάπη που ταιριάζει μόνο στο Θεό, γιατί κινδυνεύουμε να χάσουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα.
      Με την αγάπη χωρίς όρια, που αλλάζει ακόμα και την τάξη της φυσεως, όπως βλέπουμε στο δημοτικού τραγούδι, όπου η μάνα ζητεί από το ποτάμι να γυρίσει πίσω, για να περάσει αντίπερα, να δει το νεκρό γιο της. Κι όταν περνάει, δεν θρηνεί το γιο της, αλλά το ιδανικό της, που είναι το ιδανικό του πολεμιστή: Δεν λέει γιε μου τί έπαθες, αλλά λέει "Πού είναι τ' αρματά σου."
       Η αγάπη είναι πιο δυνατή κι απ'΄ το θάνατο και αλλάζει την τάξη της φύσεως. Στο ποίημά του για την αγάπη που έχασε ο ποιητής Γέωργιος Βιζυηνός γράφει:
Από τότε που θρηνώ
το ξανθό και γαλανό
και ουράνιο φως μου
μετεβληθη εντός μου
κι ο ρυθμός του κόσμου.
       Η εξιδανίκευση της αγάπης αλλάζει ακόμα την πραγματικότητα. Οτιδήποτε ακόμα και το παραμικρό, όταν το βλέπουμε με αγάπη ομορφαίνει και γίνεται μοναδικό για μας. Στην ταινία του Μπενόνι η τίγρης και το χιόνι, ακόμα κι ο πόλεμος δεν έχει την φρίκη του πολέμου κι οι εχθροί δεν έχουν την εχθρότητά τους αλλά γίνονται φίλοι, χάρις στην ιδανική αγάπη του. Ο δικηγόρος συγκεκριμένα της κατηγορίας γίνεται δικηγόρος υπερασπίσεως. Ισχύει αυτό που γράφει ο Απόστολος Παύλος στον Ύμνο του της αγάπης, ότι η αγάπη καλύπτει όλα τα σφάλματα.

http://moschoblog.blogspot.

"Γηράσκω αεί διδασκόμενος"


Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Το "αεί διδάσκομαι" του Σωκράτη δεν σημαίνει ότι πάντοτε "συγκεντρώνω γνώσεις και πληροφορίες". Ότι ολοκλήρωσα τον εαυτό μου και δεν μου απομένει τίποτα άλλο σπουδαιότερο να κάνω από να συγκεντρώνω γνώσεις και πληροφορίες.

Αεί διδάσκομαι σημαίνει "πάντοτε δημιουργώ τον εαυτό μου". Για το Σωκράτη που αν και σοφός ή επειδή υπήρξε σοφός, παρέμεινε φτωχός μέχρι το τέλος της ζωής του. Άρα τον Σωκράτη δεν τον ενδιέφερε να χρησιμοποιεί τις γνώσεις για να αποκτάει πράγματα, περιουσίες, χρήματα. Δεν τον ενδιέφερε να είναι πλούσιος σε υλικά πράγματα, αλλά τον ενδιέφερε να είναι πλούσιος σε αρετές. Δεν τον ενδιέφερε να "έχει", αλλά να "είναι".

Ο κόσμος σήμερα νομίζει ότι η ολοκλήρωσή του ως άνθρωπος τελείωσε με την συμπλήρωση των ετών που απαιτεί ο νομοθέτης για την ενηλικίωσή του. Μετά απομένει να ολοκληρωθεί και ως επαγγελματίας. Η δε ολοκλήρωση του επαγγελματία απαιτεί περισσότερο χρόνο ίσως δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Δεν είναι αυτό επιλήψιμο. Επιλήψιμο είναι π.χ. να βάλεις την οικογένεια σε δεύτερη μοίρα, χάριν του επαγγέλματος. Οι αρχαίοι θεωρούσαν την υποτίμηση της οικογένειας ύβρη , η οποία επέφερε αιώνια τιμωρία, την τιμωρία του Σισύφου.

http://moschoblog.blogspot.

Δεν εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας


Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Δεν εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας. Και μόνο που περνάμε στο δρόμο , μου έλεγε για να τονώσει το ηθικό μου ο Ρόμπερτ Λαξ, πολλοί νιώθουν χαρά που μας βλέπουν.

Να πηγαίνεις στην Εκκλησία, μού 'λεγε ένας άλλος φίλος μου, ο Γεώργιος - υπέφερε αγόγγυστα μια επώδυνη αρρώστια για πολλά χρόνια- στηρίζεις και την πίστη των άλλων,

Ο Όμηρος ονόμασε τον Οδυσσέα με το όνομα αυτό, που σημαίνει τον άνθρωπο που συναντάει εμπόδια. Ο Οδυσσέας, αντίθετα με τους συντρόφους του, που απέφευγαν τα εμπόδια και επέλεγαν τις ευκολίες , δεν απέφευγε τα εμπόδια. Ο Οδυσσέας θυμούνταν την πατρίδα του που αγαπούσε, οι σύντροφοί του την ξέχασαν.

Για χάρη της αγάπης δεν εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας Θα συναντάμε εμπόδια στην αγάπη που εαυτού. Ίσως είναι το δυσκολότερο πράγμα να αγαπήσει ο άνθρωπος τον εαυτό του. Ιδίως όταν είμαστε νέοι.

Ο ήρωας της κινηματογραφικής ταινίας "Ο καταδικασμένος" του Ακίρα Κουροσάβα, αποδέχεται τον εαυτό του και τον αγαπάει όταν γεράζει κι η ζωή του πλησιάζει στο τέλος. Το ίδιο κι ο ήρωας του Πόρφυρα του Σολωμού μπροστά στον καρχαρία (πόρφυρας) γνωρίζει τον εαυτό του, λίγες στιγμές πριν το θάνατο : Άστραψε φως και γνώρισε ο νιος τον εαυτό του, λέει ο στίχος.

moschoblog.blogspot.com

Η απιστία, δεν είναι μαγκιά…


Η απιστία, δεν είναι μαγκιά…
Η αμαρτία, δεν είναι μαγκιά…
Να υπάρχεις απλά για τις επιθυμίες σου, δεν είναι μαγκιά…
Το να μιλάς χωρίς να πράττεις, δεν είναι μαγκιά…
Το να ζεις στο καβούκι του «εγώ» σου, δεν είναι μαγκιά…
Το να κάνεις κάτι επειδή «το κάνουν οι πολλοί», δεν είναι μαγκιά…

Μαγκιά είναι να βουτάς σε ουρανούς δυσπρόσιτους για τους πολλούς…
Μαγκιά είναι να σκαρφαλώνεις σε κόσμους αρετής και νήψης…
Μαγκιά είναι να μπορείς να βλέπεις τα λάθη σου…
Μαγκιά είναι να λες συγνώμη…
Μαγκιά είναι να ζεις για τους άλλους…
Μαγκιά είναι να είσαι του Θεού…

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
https://proskynitis.blogspot.

Ήλθε ο κυρ-Θανάσης ο πεθαμένος και μου παραπονέθηκε πως τον ξέχασα


Ήταν ένας εργάτης, δασοφύλακας στη Φιλοθέου, που είχε σκοτώσει άνθρωπο. Ύστερα ήρθε στο Άγιο Όρος. Με βοηθούσε πολλές φορές. Μου ΄φερε απ΄ το Μοναστήρι μια τσέργα, πιρούνι, κουτάλι αλλά όταν μιλούσαμε για πεθαμένους, αμέσως άλλαζε κουβέντα. 
-Άστα, άστα αυτά έλεγε, δεν υπάρχουν αυτοί. 

Πέθανε ο άνθρωπος, πάει τέλειωσε. Δώσε, του λέω, τα ονόματα απ΄ τα πεθαμένα να στα μνημονεύω στο εκκλησάκι των Αρχαγγέλων. Εκεί ήμουν τότε. Αυτός τίποτα, δε μου τα έδωσε.
Ύστερα από καιρό, μαθαίνω, πέθανε. Δεν το πίστεψα στην αρχή. Πάω στη Φιλοθέου, βλέπω φρέσκο μνήμα. Ε, λέω, πέθανε. Ύστερα από είκοσι μέρες, μαθαίνω, μ΄ έψαχνε ένα πρόσωπο απ΄ τη Φιλοθέου. Έρχεται αναστατωμένος, ήταν κι επίτροπος στο μοναστήρι του. 

-Πάτερ, μου λέει, ήρθε ο κυρ Θανάσης, ο πεθαμένος, και μου παραπονέθηκε πολλές φορές πως τον ξέχασα και δεν έκανα τίποτα γι΄ αυτόν. Και πραγματικά έχω είκοσι μέρες να τον μνημονεύσω στην προσευχή μου και ήρθε. Και πραγματικά, ανέλαβα προϊστάμενος και ταχτοποιώ το γραφείο, έχει πολλή δουλειά, τί να κάνω τώρα ξέχασα και το κανόνα μου.
-Ε, τώρα να κάνεις λίγο παραπάνω.

Από το βιβλίο«Διηγήσεις του π.Παϊσίου περί παλαιών Αθωνιτών πατέρων»
https://proskynitis.blogspot.